جاده تاریک است.دور دست، جایی که ریل های قطار به هم می رسند، ابرها از هم آغوشی سهمگین شان بار دارند. بعد بادی می آید، طوفانی شاید و همه ی کاغذ پاره ها و قوطی های خالی رها شده در حاشیه را می کوبد به سینه ی زمین.همیشه حاشیه طوری می رقصد در متن که انگار خودش خواسته است.انگار همیشه خودش خواسته است.
پی نوشت: انشالله که خدا می خواهد و قایقتان سوراخ می شود و می رود زیر آب به خاطر تک خوری سه نفره تان!
- قبوله بابا!آدم جدیدی شدی!ولی اینو هم قبول کن که هیچ کاریو کامل انجام نمی دی.
-قبوله!اما من آدم دو پاره بودن ها نیستم.آدمی که یک چیز را بخواهد و تظاهر به نخواستنش کند.در من هزاران آدم زندگی می کنند که همیشه چیزهای مشترکی را می خواهند.شاید که کامل نبود این عبور چهل روزه ،اما کافی بود.مثل همه ی کافی های ناقص زندگی ام!
-باشه پروفسور!قبوله!(شخصیت اول و دوم با هم دست می دهند)
پوسته: Rubric. وبنوشت روی وردپرس.کام.
