جاده تاریک است.دور دست، جایی که ریل های قطار به هم می رسند، ابرها از هم آغوشی سهمگین شان بار دارند. بعد بادی می آید، طوفانی شاید و همه ی کاغذ پاره ها و قوطی های خالی رها شده در حاشیه را می کوبد به سینه ی زمین.همیشه حاشیه طوری می رقصد در متن که انگار خودش خواسته است.انگار همیشه خودش خواسته است.
پی نوشت: انشالله که خدا می خواهد و قایقتان سوراخ می شود و می رود زیر آب به خاطر تک خوری سه نفره تان!
- قبوله بابا!آدم جدیدی شدی!ولی اینو هم قبول کن که هیچ کاریو کامل انجام نمی دی.
-قبوله!اما من آدم دو پاره بودن ها نیستم.آدمی که یک چیز را بخواهد و تظاهر به نخواستنش کند.در من هزاران آدم زندگی می کنند که همیشه چیزهای مشترکی را می خواهند.شاید که کامل نبود این عبور چهل روزه ،اما کافی بود.مثل همه ی کافی های ناقص زندگی ام!
-باشه پروفسور!قبوله!(شخصیت اول و دوم با هم دست می دهند)
یه آدم هایی هستند با اصول تعریف شده ،آدم را مجبورنمی کنند که به اصولشان عمل کنی.شاید چون قدرتش را ندارند اما سمباده زبانشان همه ی روحت را می لیسند…
بعد ده سال بعد که ناگهان اصولشان تغییر کرد می توانی کلی فانتزی داشته باشی از نحوه ی سلاخی شان!
فاجعه انگار به کیفیتش نیست، به فاصله اش است از ما.
آه هایئتی،هایئتی مچاله شده در آوار و جنازه و تاریکی…
عروسک من چشاتو وا کن
وقتی که شب شد اون وخ لا لا کن
***
چون پرت می کنم توپ سفیدم را
قل قل می خوره می ره تو هوا
همه ی دو گانگی های زندگی من از اینجا شکل گرفت که نمی توانستم شعرم را انتخاب کنم…
می دونی کلا مقایسه چیز چندش آوریه!چون هیچ وقت دو چیز تو شرایط واقعا یکسان قرار ندارن!
این که آدم پله ی دیگری باشد اصلا بد نیس!منتها بعضی ها چنان از روی آدم می جهند که نیروی عکس العملشان آدم رو پرت می کند زیر دست و پای پله های زیرین!حالا باز این هایش بد نیس!وامی ایستند از آن پله های بالاتر لب به ترحم و دل به شادی نگاهت می کنند!این است که جانکاه است!
بله!ما هم رساله داریم برای خودمان.
دو روز است که دارم با sim-PLL دست و پنجه نرم می کنم اما ظاهرا پنجه های او قوی تر است.تو می توونی هلندی!
بله،پسرک رقاص و دوستانش در میان چهچه دوستان مرغ سحر خوان، همراه با آهنگ ضبطشان “گل پری جون” می خواندند و برجماعت عاشق و انقلابی نیشخند می زدند !
شرط می بندم تا حالا اسم وودی آلن هم به گوششان نخورده
“من دارم می رم کلاج مشد* فردا!امشب بیا خونه مون،شاید تو راه الاغمون چپ کرد و مردم!!”
متنفرم از گرو کشی عاطفی…اینکه آدم را بگذارند توی دو راهی عذاب وجدان و کاری که دوست نداری انجامش دهی!
کلاج مشد:نا کجاآبادی در ادبیات ننا
پوسته: Rubric. وبنوشت روی وردپرس.کام.
